ခရမ်းချဉ်သီး နောက်ကျပုပ်ရောဂါသည် ခရမ်းချဉ်သီးစိုက်ပျိုးရေးတွင် အရေးကြီးသောရောဂါများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခရမ်းချဉ်သီး နောက်ကျပုပ်ရောဂါမှိုသည် အဓိကအားဖြင့် ရောဂါပိုးများဖြစ်သော mycelium သည် ရောဂါပိုးများကို ဆောင်းခိုစေပြီး သင့်လျော်သောပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများတွင် ရောဂါပိုးကူးစက်ခံရကာ ရောဂါအစက်အပြောက်သည် လေနှင့်မိုးဖြင့် ပျံ့နှံ့ကာ အစိုဓာတ်ရှိပါက အပင်ပေါက်ပြီး ဓားရွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဓားရွက်အောက်ခြေမှ အပေါ်သို့ ဖွံ့ဖြိုးမှုသည် ပုံမှန်မျိုးကွဲ၏အလယ်ဗဟိုဖြစ်သည်။ အလယ်အပင်၏အရွက်ပေါ်တွင် ထုတ်လုပ်သော sporangium သည် လေတိုက်ခတ်မှုမှတစ်ဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအပင်များသို့ ပြန်လည်ကူးစက်စေရန် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ နောက်ကျပုပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုနှင့် ပျံ့နှံ့မှုသည် ရာသီဥတုအခြေအနေများနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအမြန်နှုန်းသည် ခရမ်းချဉ်သီးစိုက်ပျိုးမှုအခြေအနေများနှင့် အပင်ခံနိုင်ရည်ရှိမှုတို့နှင့်လည်း နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသည်။

စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း

၁။ ခရမ်းချဉ်သီးမျိုးကွဲအမျိုးမျိုးတွင် ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိမှု ကွာခြားချက်အချို့ရှိပြီး ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိသော မျိုးကွဲများကို စိုက်ပျိုးရာတွင် ဦးစားပေးသင့်သည်။ ထို့အပြင်၊ ကောက်ရိုး သို့မဟုတ် ဒေသ၏ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မှုအလိုက် သင့်လျော်သော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ပွင့်လင်းသော လယ်ကွင်းစိုက်ပျိုးမှုအတွက် ပွင့်လင်းသော လယ်ကွင်းအတွက် အထူးမျိုးကွဲများကို ရွေးချယ်သင့်သည်။ အစောပိုင်းရင့်မှည့်သော စိုက်ပျိုးမှုအတွက် နောက်ကျရင့်မှည့်သော မျိုးကွဲများကို မရွေးချယ်သင့်ပါ။ စိုစွတ်သောနေရာများ သို့မဟုတ် မိုးရွာလေ့ရှိသော နေရာများအတွက် ခံနိုင်ရည်မြင့်မားသော မျိုးကွဲများကို ရွေးချယ်သင့်သည်။

၂။ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ရောဂါကာကွယ်ခြင်း။ ရောဂါများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းတွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော စိုက်ပျိုးနည်းစနစ်များသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ အစီအမံများဖြစ်သည်။ နောက်ကျမှ မှိုရောဂါသည် စိုထိုင်းဆမြင့်မားသောနေရာတွင် အများဆုံးဖြစ်ပွားနိုင်သောကြောင့် အောက်ပါအစီအမံများကို လုပ်ဆောင်သင့်သည်-

(၁) မျိုးစေ့ပြုပြင်ခြင်း- ရောဂါကာကွယ်ခြင်းနှင့် ကုသခြင်းတွင် အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းမှ မျိုးစေ့သည် အဓိကပိုးသတ်ခြင်းအချက်ဖြစ်သည်။ ဦးစွာ မျိုးစေ့များကို မန်ကိုဇက်ဘ် ၇၀% ရေစိုခံမှုန့်ဖြင့် အရည် ၅၀၀ ကြိမ် ပက်ဖျန်းပြီးနောက် ၅၅ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်တွင် ရေတွင် ၃၀ မိနစ်ခန့်စိမ်ပြီးနောက် မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် ရေကြီးပြီးနောက် အပင်ပေါက်လာသည်။

(၂) မြေဖုံးစိုက်ပျိုးခြင်း- ခရမ်းချဉ်သီးမြေဖုံးစိုက်ပျိုးခြင်းသည် မြေဆီလွှာ၏အပူချိန်နှင့် အစိုဓာတ်ကို ထိန်းညှိပေးပြီး လေထုစိုထိုင်းဆကို လျှော့ချပေးကာ ခရမ်းချဉ်သီးကြီးထွားမှုကို အထောက်အကူပြုသည့်အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးပြီး ဘက်တီးရီးယားများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို အထောက်အကူပြုကာ ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို လျော့ကျစေပြီး ရောဂါကာကွယ်ရေးရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်စေပါသည်။

(၃) သင့်တင့်မျှတသော သိပ်သည်းဆ- မြေဆီဩဇာကောင်းမွန်မှု မတူညီသော မျိုးကွဲအလိုက် ဧကတစ်ဧကလျှင် စုစုပေါင်း ၂၀၀၀-၂၄၀၀ စိုက်ပျိုးပါ၊ အလင်းရောင်ကောင်းစွာ ရရှိနိုင်သော လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော အခြေအနေတွင် အပင်ကို သေချာစေပြီး ကျန်းမာသော ကြီးထွားမှုကို မြှင့်တင်ပါ၊ စိုက်ပျိုးမှု မှားယွင်းပါက သိပ်သည်းဆ မြင့်မားလွန်းပါက အပင်၊ ပင်စည်၊ အရွက်၊ အသီးများကြားတွင် အပြန်အလှန် လေးစားမှုရှိမည်ဖြစ်ပြီး ရေ၊ အဆီ၊ အားနည်းလာမည်၊ လေစိုထိုင်းဆ များပြားပြီး ဘက်တီးရီးယားများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ကာ ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ခြင်းသည် ရေပန်းစားပါသည်။ သို့သော် သိပ်သည်းဆ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း ကြီးထွားမှု ခိုင်မာမှု၊ လေစိုထိုင်းဆ နည်းပါးပြီး ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိသော အာနိသင် ကောင်းမွန်သော်လည်း လိုအပ်သော စုစုပေါင်း ထွက်ရှိမှုကို မရနိုင်ပါ။ တစ်နည်းအားဖြင့် အဆုံးမဲ့ ကြီးထွားမှု အမျိုးအစား၏ သိပ်သည်းဆသည် နည်းပါးသင့်ပြီး အဆုံးမဲ့ ကြီးထွားမှု အမျိုးအစား၏ သိပ်သည်းဆသည် များပြားသင့်သည်။

(၄) ဓာတ်မြေဩဇာနှင့် ရေစီမံခန့်ခွဲမှု- ပျိုးပင်ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးချိန်မှ ပန်းပွင့်ချိန်အထိ ခရမ်းချဉ်သီးသက်တမ်း၊ မြေဆီလွှာအစိုဓာတ်သည် ၆၀% မှ ၈၅% အထိ တဖြည်းဖြည်းတိုးလာရန် လိုအပ်ပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပျိုးပင်ပေါက်ချိန်၏ ၆၀%၊ ပန်းပွင့်ချိန်၏ ၇၀%၊ ကနဦးရလဒ်များ၏ ၈၀%၊ ပန်းပွင့်ချိန်၏ ၈၅% တို့ဖြစ်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း “ရေသည် ရိတ်သိမ်းမှုကို ဖြစ်စေသည်။ ဓာတ်မြေဩဇာသည် ရိတ်သိမ်းမှုကို ဖြစ်စေသည်”။ ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန်အတွက် အာဟာရကြီးထွားမှုနှင့် မျိုးပွားမှုကြီးထွားမှုတို့ ဟန်ချက်ညီစေရန် ရေလောင်းခြင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။ ဓာတ်မြေဩဇာသည် ထုတ်လုပ်မှု၏ အဓိကအချက်ဖြစ်ပြီး ခရမ်းချဉ်သီးစိုက်ခင်းများသည် အနည်းဆုံး အသင့်အတင့် မြေဩဇာကောင်းမွန်ရမည်၊ မြေဆီလွှာပြင်ဆင်မှု အရည်အသွေး လိုအပ်ချက်ရှိရမည်၊ မြေဆီလွှာလျော့ရဲခြင်း၊ ဓာတ်မြေဩဇာများ၊ shi (အရည်အသွေးမြင့် လယ်ယာမြေချေး တစ် mu လျှင် ၁၀၀၀-၃၀၀၀ ကီလိုဂရမ်)၊ P ဓာတ်မြေဩဇာ ၅၀ ကီလိုဂရမ်/mu၊ K ဓာတ်မြေဩဇာ ၂၀ ကီလိုဂရမ်/mu၊ N ဓာတ်မြေဩဇာ လုံလောက်စွာ ထောက်ပံ့ပေးခြင်းအပြင်၊ P၊ K ဓာတ်မြေဩဇာသည် အထွက်နှုန်းနှင့် အရည်အသွေးအတွက် အရေးကြီးပါသည်၊ အဓိကအချက်သုံးချက်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းသည်သာ အပင်ရောဂါခံနိုင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ နှောင်းပိုင်းပုပ်ရောဂါ ဘက်တီးရီးယားများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို လျှော့ချပေးခြင်း၊ ကောင်းမွန်သောအထွက်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးရရှိစေရန်ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် N၊ P နှင့် K ချိန်ညှိမှု မှားယွင်းခြင်းသည် ခရမ်းချဉ်သီး၏ ခံနိုင်ရည်ကို လျော့ကျစေပြီး နှောင်းပိုင်းပုပ်ရောဂါသည် ပျံ့နှံ့ရလွယ်ကူပြီး အထွက်နှုန်းနှင့် အရည်အသွေးကို ထိခိုက်စေပါသည်။

(၅) အလင်းရောင်နှင့် အပူအခြေအနေများ- ခရမ်းချဉ်သီးသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ကောင်းသော သီးနှံများဖြစ်ပြီး စိုက်ပျိုးမြေကွက်များကို ဒန်ယန်တွင် စိုက်ပျိုးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ခရမ်းချဉ်သီးကြီးထွားမှု ပါးလွှာပြီး အားနည်းကာ ရောဂါပိုးမွှားများ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ရောဂါဖြစ်စေနိုင်သည်။ ခရမ်းချဉ်သီးများသည် အပူချိန် ၂၀ မှ ၂၅ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အတွင်း အသင့်တော်ဆုံး စိုက်ပျိုးကြပြီး ကျွန်ုပ်၏ ခရိုင် ခရမ်းချဉ်သီးစိုက်ပျိုးသည့်ဒေသတွင် လယ်ကွင်းအရင်းအမြစ်များ အကျိုးရှိကာ နှစ်စဉ်ပျမ်းမျှအပူချိန် ၂၁ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ရှိသော်လည်း မိုးရာသီတွင် ဆောင်းရာသီတွင် နှင်းခဲများ၊ မြူများ၊ လေထုစိုထိုင်းဆများပြီး ရောဂါပိုးမွှားများ ဝင်ရောက်မှုအတွက် ကောင်းမွန်ပြီး အချိန်မီ မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက နောက်ကျပုပ်ရောဂါသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသောကြောင့် အချိန်မီ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ပက်ဖျန်းခြင်းကို ထိန်းချုပ်သင့်သည်။

အရွက် ၆ ရွက်ကို ခက်ရင်းဖြင့် ခူးပါ- မိုးရွာချိန်တွင် နောက်ကျမှ ပုပ်ခြင်း၊ စိုထိုင်းဆမြင့်မားခြင်း၊ အပူချိန်နိမ့်ခြင်း၊ မြူများ၊ မနက်နှင့် ညနေခင်းတွင် မြူခိုးများသည် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးစိုထိုင်းဆ ၇၅% အထက်ရှိခြင်း၊ ၁၅ မှ ၂၅ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အကြား အပူချိန်များသည် ရေပန်းစားသည်။ လယ်ကွင်းရှိ ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲရန်နှင့် လေထုစိုထိုင်းဆကို လျှော့ချရန်အတွက် လယ်ကွင်းတွင် လေဝင်လေထွက်ကောင်းပြီး အလင်းရောင်ဝင်ရောက်စေရန်အတွက် အပင်၏ အောက်ခြေအရွက်များနှင့် အပင်၏ အလွန်အကျွံထူထပ်သော အကိုင်းအခက်များကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဘက်တီးရီးယားများ၏ နေထိုင်ရာပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို တားဆီးပေးပါသည်။

၇။ သီးနှံအလှည့်ကျစိုက်ပျိုးခြင်း- solanaceae သီးနှံများကို အဆက်မပြတ်စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ဘက်တီးရီးယားများစွာရှိသော မြေဆီလွှာသည် အလွယ်တကူပေါက်ရောက်နိုင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စိုက်ပျိုးမြေတွင် ကျန်ရှိနေသော ရောဂါအကြွင်းအကျန်များသည် ဆောင်းရာသီကူးစက်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ပျိုးပင်များကို ဆွဲထုတ်သောအခါ ရောဂါရှိသော အရွက်များ၊ အသီးများနှင့် ရုတ်တရက် ဘက်တီးရီးယားများစုပုံခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် solanaceae မဟုတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ၂-၃ ကြိမ် အလှည့်ကျစိုက်ပျိုးသင့်သည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိန်းချုပ်မှုဆိုသည်မှာ လေစစ်ထုတ်ခြင်း၊ စစ်ထုတ်ခြင်း၊ ရေခွဲထုတ်ခြင်း၊ ရွှံ့ရေခွဲထုတ်ခြင်းနှင့် ကောင်းမွန်သောမျိုးစေ့များကို ရွေးချယ်ရန် အခြားနည်းလမ်းများကဲ့သို့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် ရောဂါကာကွယ်ရေးရည်ရွယ်ချက်အောင်မြင်စေရန်အတွက် မျိုးစေ့များကို ပူနွေးသောဟင်းချိုတွင်စိမ်ခြင်းကဲ့သို့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနည်းလမ်းကို အသုံးပြုသည်။ လယ်ကွင်းသန့်ရှင်းရေးသည် အဓိကအားဖြင့် ရောဂါရှိသော လယ်ကွင်းရှိ ပင်စည်၊ အရွက်၊ အသီးနှင့် အခြားအကြွင်းအကျန်များကို ဖယ်ရှားပြီး မီးရှို့ခြင်း သို့မဟုတ် မြေမြှုပ်ခြင်းဖြင့် မြေဆီလွှာဘက်တီးရီးယားပမာဏကို တတ်နိုင်သမျှလျှော့ချပြီး ရောဂါပိုးမွှားကူးစက်မှုအခွင့်အလမ်းကို လျှော့ချရန်၊ ရောဂါများကိုကာကွယ်ရန်နှင့် ဝင်ငွေတိုးစေရန်ဖြစ်သည်။

ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှု

ခရမ်းချဉ်သီးရောဂါသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ခရိုင်တွင် စိုက်ပျိုးရာသီနှင့် ကာလအပိုင်းအခြားအမျိုးမျိုးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စိုက်ပျိုးရေးထိန်းချုပ်မှုနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိန်းချုပ်မှုပြီးနောက်တွင်ပင် ရောဂါလက္ခဏာများ ဆက်လက်ပေါ်ပေါက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဓာတုဗေဒထိန်းချုပ်မှုနည်းလမ်းများ၊ အရန်ထိန်းချုပ်မှုအတွက် ဓာတုပိုးသတ်ဆေးများကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဓာတုဗေဒထိန်းချုပ်မှု၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်များမှာ- ဘက်တီးရီးယားကျူးကျော်မှုကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ပိုးမွှားများကို သတ်ခြင်း၊ ဘက်တီးရီးယားကြီးထွားမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ဟန့်တားခြင်း၊ ခရမ်းချဉ်သီး၏ ကိုယ်ခံအားကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း တို့ဖြစ်သည်။

၁။ မြေဆီလွှာပြုပြင်ခြင်း- ခရမ်းချဉ်သီးသည် ကြားနေပတ်ဝန်းကျင်၊ အက်ဆစ်မြေဆီလွှာ၊ အယ်ကာလိုင်းမြေဆီလွှာကို နှစ်သက်ပြီး ထုံးကျောက်ကိုအသုံးပြုခြင်းဖြင့် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေနိုင်သည်။ မြေဆီလွှာဘက်တီးရီးယားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ခရိုင်ရှိ ခရမ်းချဉ်သီးထုတ်လုပ်မှုအတွက် အဓိကခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မျိုးစေ့ကြဲခင်းပိုးသတ်ခြင်းတွင် ကောင်းမွန်သောအလုပ်အပြင်၊ ကျယ်ပြန့်သော မှိုပိုးသတ်ဆေးနယ်ပယ်တွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး မြေဆီလွှာရှိ ရောဂါပိုးများ (ရရှိနိုင်သော ဘက်တီးရီးယား သို့မဟုတ် ဇင့်နှင့် အခြားပိုးသတ်ဆေးများ) ကို လျှော့ချနိုင်သည်။

၂။ ပျိုးပင်နှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်း- အရွက်၊ ပင်စည်၊ အသီးများတွင် နောက်ကျပုပ်ခြင်းလက္ခဏာများကို ကိုင်းကူးပြီးနောက်၊ ပထမဆုံး လူလုပ်အပင်များကို အချိန်မီ ရှောင်ရှားပါ၊ ရရှိနိုင်သော ၅၈% သံချပ်ကာအေးခဲမှု၊ မဂ္ဂနီဆီယမ်ဇင့်စိုစွတ်နိုင်သောအမှုန့် ၅၀၀ ကြိမ် အရည်ဖြန်းပါ၊ ဖြန်းဆေးသည် တစ်ပြေးညီဖြစ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ပန်းပွင့်ချိန် အလယ်အလတ်ရလဒ် အရေးကြီးသည်အထိ ဂရုတစိုက်ရှိရမည်၊ အစောပိုင်းနှင့် နှောင်းပိုင်းဖွံ့ဖြိုးမှုတွင် နောက်ကျပုပ်ခြင်းကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးပြီး အချိန်မီ ထိန်းချုပ်သင့်သည်၊ တစ်ကြိမ်ပေါက်ရောက်ပြီးသည်နှင့် အထွက်နှုန်းနှင့် အရည်အသွေးကို များစွာလွှမ်းမိုးမှုရှိလိမ့်မည်။ အလယ်ဗဟိုရောဂါမျိုးကွဲများကို လယ်ကွင်းတွင်တွေ့ရှိပါက အောက်ပါနည်းလမ်းများနှင့် အေးဂျင့်များကို ရွေးချယ်နိုင်သည်- ဖြန်းဆေးနည်းလမ်း၊ ခရမ်းချဉ်သီးရောဂါအစောပိုင်းအဆင့်တွင် ၇၂.၂% မှိုဟိုက်ဒရိုကလိုရိုက်အရည် ၈၀၀ ကြိမ် သို့မဟုတ် ၇၂% အေးခဲယူရီးယား • မဂ္ဂနီဆီယမ်ဇင့်စိုစွတ်နိုင်သောအမှုန့် ၄၀၀-၆၀၀ ကြိမ် သို့မဟုတ် ၆၄% အေးခဲ • မဂ္ဂနီဆီယမ်ဇင့်စိုစွတ်နိုင်သောအမှုန့် ၅၀၀ ကြိမ်၊ ၇-၁၀ ရက်တစ်ကြိမ်၊ ၄-၅ ရက်ဆက်တိုက် ထိန်းချုပ်ပါ။ တဲအတွင်း စိုထိုင်းဆမြင့်မားလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မိုးအုံ့သောရက်များနှင့် ကိုက်ညီပါက Gerry မိုက်ခရိုအမှုန့် ၁ (၅၀% ကဲ့သို့) ဖြန်းဆေးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ အယ်ကိုင်း မော်ဖိုလင်း ရေစိုခံအမှုန့်) အမှုန့်ဖြန်းခြင်း ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ထိန်းချုပ်မှု အာနိသင်ကို ရရှိနိုင်ပါသည်။ ပင်စည်ရောဂါအစက်အပြောက်ကို အရွက်ဖြန်းဆေးဖြစ်စေ၊ ပင်စည်အပေါ်ယံဆေးဖြစ်စေ အရည်ဆေးပြင်းပြင်းဖြင့် ၇-၈ ရက်တစ်ကြိမ်၊ ၂-၃ ကြိမ် ဆက်တိုက် လိမ်းနိုင်ပါသည်။ သို့သော် အသီးများကို ဈေးကွက်တွင် မခူးဆွတ်နိုင်ဘဲ ၁၀ ရက်ကြာပြီးနောက် သတိပြုပါ။